โลกมันจะแตกมั้ย ถ้า...

edit @ 10 Dec 2010 20:29:00 by z_tiars

"What's in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet."

ข้างบน คือ quote ขึ้นชื่อประโยคหนึ่งของ William Shakespeare
เป็นบทพูดของ Juliet ในบทประพันธ์อมตะของเชคสเปียร์ที่ทุกคนอย่างน้อยก็น่าจะเคยได้ยินชื่อ

Romeo and Juliet ไงเจ้าคะ

quote นี้ แปลเป็นภาษาไทย ว่า
"นามนั้นสำคัญไฉน กุหลาบถึงเรียกขานด้วยชื่อใด ก็ยังคงความหอมเช่นเดิม"

ประโยคนี้ จูเลียตเธอพูดโดยแฝงนัยเกี่ยวกับความขัดแย้งของสองตระกูลพระนางเธอน่ะเจ้าค่ะ เธอก็เลยบอกว่า ชื่อตระกูลก็เป็นแค่ชื่อเรียก เธอจะเป็นคนของตระกูลคาปุเล็ตหรือไม่ก็ยังเป็นเธอ (มั้งนะ อย่าเชื่อเทียร์มาก เทียร์ซับนรกเอา เพราะไม่เคยอ่านเรื่องนี้เต็ม ๆ ซักที)

ว่าง่าย ๆ คือจูเลียตเธอจะบอกว่าชื่อไม่สำคัญ
ซึ่งโอเค ในความหมายของจูเลียตมันก็จริงอย่างที่จูเลียตว่า
แต่ในความหมายที่วันนี้เราจะมาว่ากัน มันไม่ใช่

เอาล่ะเจ้าค่ะ วันนี้เราจะมาทลายความฟิ้วววววด้วยการขวางเรื่อง "ชื่อ" กัน

เหตุที่ทำให้เทียร์หยิบเอาเรื่องนี้มาพูดคืออะไร?
สาเหตุมันมาจากการที่วันก่อนเทียร์ดูโทรทัศน์เจ้าค่ะ ช่องสาม
แล้วทีนี้มันมีโฆษณาหนัง...ฮ่องกงมั้ง...เรื่องนึง นัยว่าเป็นตำนานรักดอกเหมยหรือหนังดังแดนมังกรก็ไม่ทราบแน่
เนื้อเรื่องจากที่ดูตัวอย่างน่าจะออกแนวหักเหลี่ยมเฉือนคมทางการเมือง เศรษฐกิจ อะไรทำนองนี้

ชื่อเรื่องว่า "ศึกชิงมรดกราชาเป๋าฮื้อ"
...
...

มันอะไรก๊านนนนนนน (ถีบโต๊ะกระเด็น)

ให้ตายเถอะ สาบานได้ว่าตั้งใจตั้งให้ดูยิ่งใหญ่อ่ะ
หนังดูออกจะเจ้าพ่อมาเฟีย ไหงชื่อมันหยั่งกะชื่อภัตตาคารอาหารจีนเงี้ย

ถ้าสมมติให้ฟังชื่อนี้โดยไม่รู้ว่าหนังมันเกี่ยวกับอะไร เทียร์ต้องคิดว่ามันเป็นเรื่องไอ้หนุ่มบ้านนอกเข้ามาทำงานในเมืองกรุงแล้วดันเกิดค้นพบว่าตัวเองเป็นทายาทของเจ้าของภัตตาคารอาหารจีนที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกง (แน่นอนว่าอาหารขึ้นชื่อคือ เป๋าฮื้อ) แล้วต้องชิงภัตตาคารมาให้ได้แหงแซะ

มีใครคิดแบบเทียร์บ้างมั้ย

เห็นมั้ย ว่ามันไม่ใช่ นามนั้นสำคัญไฉน แล้วล่ะ คือจริงอยู่ว่าไม่ว่าหนังเรื่องที่ว่ามันจะชื่ออะไร ถ้าหนังสนุกมันก็คือสนุก
แต่ตั้งชื่อได้ไม่เหมาะกับหนังแบบนี้...บางทีมันก็หมดมู้ดดูเหมือนกันน้า

บางครั้งเทียร์ก็สงสัยนะ ว่าเวลาคนที่ตั้งชื้อหนังเค้าคิดชื่อหนังต่างประเทศ เค้าคิดยังไงเหรอ
บางทีชื่อมันแบบว่า...ไม่ไหวอ่ะ...คือถึงขนาดเราไม่กล้าเรียก
เทียร์เลยเป็นคนที่จะเรียกหนังต่างชาติด้วยชื่อตามภาษาแม่เค้าตลอด

อย่างเมื่อเร็ว ๆ นี้ มีเรื่องที่จวนจีฮุนแสดงอ่ะเจ้าค่ะ ที่นางเอกเป็นแวมไพร์
บู๊กันดุเดือดเลือดสาด ดูฟิล์มนัวร์ทั้งเรื่อง (ดูแค่ตัวอย่างนะ)
รู้สึกชือภาษาอังกฤษว่า Blood : The Last Vampire อื้ม ก็ดูเท่ดี
พอแปลเป็นไทย "ยัยตัวร้ายสายพันธุ์อมตะ"

หมดกัน

อืม.... ฟังชื่ออย่างเดียวดูเป็นหนังที่งุงิดีนะ ประมาณ ถ้าเธอกัดคอฉัน ฉันจะจูบเธอนะ เดี๋ยวเราจะจับมือกันเดินกุ๊กกิ๊กไปช็อปปิ้งที่นัมแดมุนนะ อ๊ะ เธอออกข้างนอกได้เฉพาะกลางคืนเท่านั้นนี่นา

มันไม่ช่ายยยยยยย

และเมื่อนานมาแล้ว เทียร์เคยนั่งรถผ่านแวบเดียว เห็นบิลบอร์ดโฆษณาหนังอยู่หน้าโรงหนัง...เค้าเรียกโรงหนังอะไรก็ไม่รู้อ่ะ ที่มันไม่ได้เป็นของเครือใหญ่ ๆ อ่ะ แต่คาดว่าในโรงหนังใหญ่ก็คงมีฉายมั้ง

เรื่อง
"ยิงแม่งเลย"

โอ ชื่อฮาร์ดคอร์ได้อีก
ประทับใจไม่รู้ลืม

เพิ่งมาหาข้อมูลเอาเมื่อกี้ พบว่าหนังชื่อจริงชื่อ Shoot 'Em Up เป็นหนังบู๊สาดกระสุนกันทั้งเรื่อง
อื้มมม พอไหว ๆ ได้ชื่อภาษาไทยแบบนี้ก็ได้ใจดี

 

หมดหมวดหนัง เรามาต่อกันที่หมวดหนังสือ

อันที่จริง เทียร์ค่อนข้างจะภูมิใจในความจำของตัวเองนะ ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่ไม่ใช่เรื่องเรียน เทียร์จำแม่นพอตัว โดยเฉพาะเรื่องการ์ตูนและเรื่องหนังสือนิยายอ่านเล่นเนี่ย ออกแนวว่ามั่นใจเลยแหละ

แต่ปัญหาของเทียร์เพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้

ตั้งแต่นิยายแนวแจ่มใสเลิฟซีรี่ส์เริ่มเข้าครองอำนาจในวงการหนังสือบ้านเรา

มีใครเป็นเหมือนเทียร์บ้างเจ้าคะ หรือมีเทียร์เป็นอยู่คนเดียวก็ไม่รู้
เทียร์จำชื่อหนังสือพวกนั้นไม่เคยได้เลย ให้ตายเหอะ

ประเภท

- นายปากร้ายกับยายตัวแสบ

- รักร้ายเจ้าชายมะละกอ กับเด็กหอข้างบ้าน

อะไรพวกเนี้ย ถ้าไม่เห็นเล่มหนังสือเป็นเอามาตีกันยุ่งไปหมด เรื่องไหนเป็นเรื่องไหนก็ไม่รู้

ครั้งหนึ่ง ตอนโปรเจคท์วาเลนไทน์เมื่อหลายปีก่อน โปรเจคท์ปีนั้น เค้าให้นักเขียนสองคนเขียนเรื่องเดียวกัน คนนึงเขียนเป็นนางเอก อีกคนเขียนเป็นพระเอก
ลูกพี่ลูกน้องเพิ่งจะหัดอ่านนิยายทำนองนี้ เทียร์ก็เลยยุให้ซื้อเลิฟซีรี่ส์ในโปรเจคท์วาเลนไทน์ปีนั้น
อาจมีคนไม่เชื่อ ว่าเทียร์ใช้เวลาหลายวันมากกกกก เกือบอาทิตย์ กว่าจะจำชื่อนิยายเล่มนั้นได้

นิยายเล่มที่ว่าชื่อว่า "กามเทพแสนกล รักอลวน หัวใจใสปิ๊ง"

มีใครรู้สึกอย่างเทียร์บ้าง ว่าไอ้ชื่อหนังสือที่ว่ามาน่ะ สมควรจะแยกเป็นหนังสือได้สามเล่มเลยนะ
มันจะยาวไปหนายยยยยยย (ถีบโต๊ะกระเด็นเป็นตัวที่สอง)

(แต่แอบจิ๊กน้องมาอ่าน พบว่าสนุกดี หุ ๆ)

 

อีกเรื่องที่อยากจะพูด...(ดูเหมือนพูดหลายเรื่องไม่จบไม่สิ้นซะทีแฮะ) ก็คือ

การตั้งชื่อตัวละครในนิยายวัยรุ่นสมัยนี้น่ะเจ้าค่ะ เทียร์ว่าชื่อมันก็น่ารักดีนะ แต่บางทีอ่านแล้วก็แอบสับสน
อันนี้เป็นความขวางส่วนบุคคลที่บางทีอ่านแล้วขัดใจ แต่ก็แค่ตะหงิด ๆ นิดหน่อยล่ะเจ้าค่ะ เช่น

- ตัวละครอยู่เกาหลี เป็นคนเกาหลีแท้ ๆ แต่เดาะชื่อทาโร่ (ซึ่งมักใช้เป็นชื่อลูกคนแรกของชาวญี่ปุ่น)

- ดูเหมือนจะมีนางเอกนิยายเรื่องนึง ชื่อลาล่าแบลล์ หรือไงเนี่ยแหละ น่ารักดี แต่ถึงขั้นต้องมีวงเล็บวิธีอ่านชื่อกันเลยทีเดียว

- ชื่อพระเอกนางเอกสมัยนี้ก็ช่างสรรหามาตั้งกันเหลือเกิน เข้าใจว่ามันแปลกดี น่ารักดี แต่เห็นใจคนแก่ที่บางทีไม่มีอะไรทำก็ไปหานิยายพวกนี้มาอ่านบ้างเต๊อะ ยายแก่แล้ว ยายมึนว่าไอ้ชื่อนี่มันคนไหนกันแน่น่ะลูก

 

บ่นมาเสียยืดยาว จะมีผู้โชคร้ายคนไหนผ่านมาอ่านบ้างมั้ยก็ไม่รู้
แต่ตอนนี้ต้องไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ นั่งเขียนมาเป็นชั่วโมง จะสอบมิดเทอมอยู่พรุ่งนี้แล้ว หนังสือยังอ่านไม่จบเลยยยยย
ไปล่ะเจ้าค่า พบกันใหม่เมื่อโลกต้องการให้มีคนขวาง

บ๊ายบาย

edit @ 25 Jul 2010 20:46:54 by z_tiars

ใครเคยรู้สึกอย่างนี้บ้าง

 

- รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนธรรมด๊า ธรรมดา

- รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที๋...ไร้ซึ่งความขวางโลกสิ้นดี

- ทำไมขั้นช่างเป็นมนุษย์ฟิ้วเช่นนี้ ~~~~~

 

หมายเหตุ คำว่าฟิ้วในที่นี้เป็นศัพท์เทคนิคที่บัญญัติขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ

มิได้มีรากฐานมาจากภาษาอังกฤษ สเปน โปรตุเกส หรือละตินแต่อย่างใด

หากมาจากเสียงเวลาใบไม้มันลอยตามลม

นึกภาพออกมะ เหมือนลอยไปเรื่อย ๆ โดยไม่อาจขัดขืน ไรทำนองเนี้ย ว่าง่าย ๆ คือเป็นสิ่งที่โดนกระแสอะไรซักอย่างพัดพาไปได้ง่ายมากกกกก ประมาณว่าโลกหมุนเหรอ เออ ๆ ชั้นหมุนด้วย ลมพัดเหรอ เออ ๆ ชั้นไปกับลมก็ได้...แต่ไปแล้วบางทีมันหนาวแฮะ

เหมือนเวลาในการ์ตูนเวลาตัวละครมันหนาวเหน็บเนี่ย จะมีสายลมพัดผ่านไปพร้อมใบไม้หนึ่งใบ

ดังฟิ้ว

พูดง่าย ๆ คือ เรา (ซึ่งต่อไปนี้จะขอเรียกตัวเองว่าเทียร์นะเจ้าคะ) รู้สึกว่าเราเป็นธรรมด๊าธรรมดา ขนาดชื่อเล่นยังโหลเลยอ่ะ คิดดู แล้วก็เป็นคนหัวอ่อนมากกกกกก เป็นมนุษย์ที่หน้าตาพะยี่ห้อเด็กเรียน ใส่แว่น ดูเรียบร๊อยยยยยยย เรียบร้อย จริง ๆ นะ ถ้าใครเห็นหน้าแล้วไม่คิดงั้นนี่ให้เตะเลยเอ้า

และเป็นมนุษย์ประเภทที่หลอกง่ายโคตรรรรร เพราะออกแนวว่าจะหัวกลวง ไม่ค่อยคิดอะไร เอ้า ยกตัวอย่างเพื่อให้มองเห็นภาพง่ายขึ้น

มาจะกล่าวบทไป สมมติว่ามาถึงทางสามแพร่ง (ฮั่นแน่ ใช้คำฟังดูวิลิศมาหราดี หือ อะไรนะ ไม่เห็นวิลิศมาหราตรงไหนเหรอ เอาน่า ขอภูมิใจหน่อย) ถ้าเกิดมีคนบอกให้เลี้ยวขวา เทียร์ก็จะเลี้ยวขวาอย่างว่าง้ายยยย ว่าง่าย ไม่เคยสงสัยเล้ยยย ว่าทำไมเลี้ยวซ้ายไม่ได้ หรือถ้าเลี้ยวซ้ายจะเป็นยังไง ไม่นึกบ้างเลยว่า จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถ้าเกิดทางขวาที่เค้าบอกให้เลี้ยวมันเป็นเหว จะตามโลกและคนส่วนใหญ่ไปเรื่อย ๆ แบบหัวกลวง ๆ โดยไม่อาจขัดขืน เพราะบางทีก็นึกไม่ได้ว่าต้องขัดขืน เห็นมะว่าเหมือนใบไม้ลอยไปตามลมดังฟิ้วเลย ใบไม้มันก็คงลืมนึกไปว่าตัวเองต้องขัดขืนเหมือนกันแหละ

ด้วยเหตุดังกล่าว ก็จะขอเรียกตัวเองว่าเป็น มนุษย์ฟิ้ววววว

 

เป็นอะไรที่มันน่าภูมิใจมากนะ ที่เป็นแบบเนี้ย

ซะเมื่อไหร่เล่า

 

ดังนั้น เพื่อทลายความเป็นมนุษย์ฟิ้วววว ของตัวเอง เทียร์ก็เลยอยากจะลองขวางโลกดูบ้าง

แล้วจะไปแสดงความขวางโลกที่ไหนถึงจะดี แสดงที่ไหนถึงจะไม่มีใครเอาอวัยวะเบื้องต่ำมายัดปากเพราะไปขวางโลกไม่ดูตาม้าตาเรือ

แล้วเทียร์ก็พลันเกิดแสงสวรรค์สาดส่อง ว่าเขียนลงในบล็อกก็ท่าจะดี คงจะมีผู้โชคดี (?) หลงมาอ่านอะไรบ้า ๆ ไร้สาระแค่ไม่กี่คนหรอกน่า และถ้าเกิดคนเค้าไม่อยากอ่าน เค้าก็คงจะปิดทิ้งได้ ไม่ต้องกลัวว่าเค้าไม่พอใจแล้วเค้าจะส่งสปายแวร์เข้าคอม อะไรทำนองนี้

ก็เลยลองมาเขียนลงในนี้ดู

 

ลองดูซิ ว่าถ้ามีคนขวางโลกไม่ให้มันหมุนไปอย่างที่มันหมุนอยู่ทุกวัน โลกจะแตกมั้ย

และถ้าเกิดมีใบไม้ใบนึงไม่ยอมลอยฟิ้วไปตามลม ลมจะรู้สึกไหม

--- คาดว่าทั้งโลกทั้งลมคงไม่รู้สึก เพราะกะอีแค่คนคนเดียว หรือใบไม้ใบเดียว คงไม่ทำให้เกิดอะไรขึ้น ---

แต่ขอสะใจหน่อยเหอะ 555555

 

เนื่องจากนี่เป็นพื้นที่สาธารณะ และเทียร์มีความฝันลับ ๆ ซึ่งไม่ค่อยจะกล้าบอกใครว่าอยากเป็นนักเขียน แบบหาเลี้ยงชีพด้วยการเขียนหนังสืออย่างเดียวเลยอ่ะ ก็เลยจะเขียนแบบเขียนให้คนอ่าน ถ้าไม่มีใครโชคร้ายผ่านมาอ่านก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าใครได้อ่านแล้วได้ประโยชน์ (ซึ่งก็คงไม่ค่อยมี) บ้างก็จะดีใจมาก

 

อ๊ะ ๆ เห็นอะไรไหม ถ้าไม่เห็นให้ย้อนกลับไปอ่านย่อหน้าที่แล้วอีกที

เห็นม้า ว่าแค่อยากเป็นนักเขียน มนุษย์ฟิ้วววว ในตัวเทียร์มันก็ห้ามไม่ให้เทียร์บอกใครแล้วอ่ะ

การอยากเป็นนักเขียนมันไม่ได้แปลก แต่ก็ออกแนวว่ามันเป็นอาชีพที่ไม่มั่นคงป่ะ คือในเมืองไทยเนี่ย ถ้าไม่เก่งเทพสุด ๆ ก็คงเลี้ยงชีพด้วยการเขียนหนังสืออย่างเดียวได้ยากอ่ะ

เพราะงั้น เทียร์ก็เลยไม่ค่อยกล้าบอกใคร เพราะกลัวจะโดนค้าน

ค้านไปค้านมาก็เหมือนเป็นกระแสลมแรง เดี๋ยวเทียร์จะปลิวฟิ้วววว ไปตามลมอีก (รู้ตัวดี)

ก็เลยตัดสินใจว่าเราอย่าสร้างลมขึ้นมาเองเลย

ประมาณนี้

 

เข้า ๆ ออก ๆ เรื่อง จน (ถ้าหากมี) ใครอ่านมาจนถึงตรงนี้คงงงเต้กไปแล้ว อย่าเพิ่งคิดว่าเขียนมึนอย่างนี้จะเป็นนักเขียนได้ยังไงนะเจ้าคะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงฝึกหัด ^ ^

ก็สรุปว่าพื้นที่นี้ที่เทียร์สร้างขึ้นมา...ไม่สิ ต้องบอกว่าเช่าเค้าอยู่...จะเป็นพื้นที่หัดขวางโลกของเทียร์ ก็จะหยิบเอาอะไรที่มันคัน ๆ ในใจเวลาเห็นมาบอกกล่าวขยายความ แสดงถึงความขวางโลกบ้าง...ซึ่งไม่อยากจะบอกว่าตัวเทียร์เองก็ยังไม่มั่นใจว่าเทียร์จะขวางโลกได้สำเร็จหรือไม่ อาจจะเป็นแค่การจิกกัดธรรมดา หรืออาจจะกลายเป็นการบอกเล่าธรรมดาไปก็ได้

 

แต่ไอ้ความไม่รู้นั่นแหละ ที่ทำให้สนุก

 

มาช่วยเทียร์ลุ้นกันด้วยนะเจ้าคะ

 

ปล. ด้วยความที่ขวางใครไม่ค่อยเป็น คงจะไม่สามารถขวางได้ทุกเอนทรี่นะเจ้าคะ อาจจะมีอัพอะไรตามใจชอบและตามความโฮกกกกก บ้าง ถ้ามีคนมาอ่านบ้างก็จะดีใจ ถ้ามีใครทิ้งเมนท์ไว้ก็จะดีใจมาก

 

สุดท้ายนี้ อยากจะบอกว่า

ใครรู้วิธีลดขนาด avatar บ้างงงงง ช่วยเทียร์ด้วยยยยย รูปมันใหญ่ไปอ่า ไม่อยากให้รูปมันใหญ่ขนาดนี้ เพราะมันสำแดงความชุ่ยออกมาอย่างเห็นได้เด่นชัดเลยยยยยย

ใครก็ได้ช่วยเทียร์ด้วยยยยยยยยยยยยยยย